Vorige maand bracht Google het nieuwe Modern Measurement Playbook uit. Dit draaiboek benadrukt de noodzaak van een holistisch meetkader dat geschikt is voor het digitale tijdperk waarin privacy voorop staat. Het biedt praktische inzichten in het opzetten van een robuust meetsysteem dat is afgestemd op bedrijfsdoelen, gegevens van de eerste partij gebruikt en analysetechnologie verbetert. Het raamwerk integreert drie verschillende meetmodellen, die elk de voordelen van de andere aanvullen en de nadelen ervan beperken.
1️⃣
✅ Ze meten rechtstreeks de causale impact van marketingactiviteiten en leveren zo duidelijk bewijs van wat extra waarde creëert.
⛔ Deze experimenten kunnen complex en duur zijn om uit te voeren, vooral bij verschillende marketingkanalen.
2️⃣
✅Attributiemodellen blinken uit in het toewijzen van krediet aan verschillende marketingcontactpunten, waardoor tactische besluitvorming op basis van prestatiegegevens wordt verbeterd.
⛔ Ze worstelen met privacybeperkingen en de afname van tracking op basis van cookies, wat hun nauwkeurigheid en volledigheid kan beperken.
3️⃣ ()
MMM biedt een uitgebreid overzicht van de effectiviteit van marketing over alle kanalen en externe factoren, ter ondersteuning van strategische planning.
⛔ Het is afhankelijk van historische gegevens en complexe statistische methoden, waardoor het traag kan worden aangepast aan veranderingen in de markt en duur kan zijn om te onderhouden.
Voor grote adverteerders biedt deze aanpak een duidelijk stappenplan om hun meetbasis te verbeteren. Voor kleinere adverteerders kan het echter te moeilijk, te duur, of gewoon onpraktisch om te implementeren als gevolg van een gebrek aan voldoende gegevens. Interessant genoeg benadrukt dit het belang van het gebruik van deze modellen om de incrementele impact van elk advertentiekanaal te valideren, wat in tegenspraak lijkt te zijn met Google’s nadruk op full-channel oplossingen zoals Performance Max en Demand Generation. Wat vinden jullie hiervan?
